فضای عشق

آرشیو شده ها بهمن ۸٦
دی ۸٦
آذر ۸٦

لینک دوستان
آرام تر از سکوت
صاحبدلان
خودم
باغ مهتاب
همیشه تنهای زمین
پیش به سوی آینده
یک مسافر خسته
اشفتگی
چنین گفت ...

ای گريزان چو نسيم سحری

من و تنهایی و غمهای سیاه

تو و راهی به دیار دگری

در دلم آتش و خون می جوشد

وای بر من که ز دل بی خبری

مکن آزاد مرا ای صیاد

نپرد مرغک بشکسته پری

بی تو دل هیچ نیرزد به خدا

صدفی مانده تهی از گوهری

تو و آن دل که کند زار مرا

بی تو ای دوست من و چشم تری

تو و بیگانگی و تلخی و قهر

من و اشکی که ندارد ثمری

من چو یک شاخه افتاده به خاک

تو گریزان چو نسیم سحری

آن چنان از بر من می گذری

که ز کوئی گذرد رهگذری

بعد من باز کجا خاهی یافت

زین دل غم زده دیوانه تری ؟

ترسم آن روز بجویی دل من

کز هما هیچ نباشد اثری

ای مسافر بيا

ای به قهر از کنار من رفته

جز تو دیگر مرا پناهی نیست

جز محبت که سخت ارزان است

دل دیوانه را گناهی نیست

به کجا می روی که هستی من

بسته ی آن نگاه و لبخند است

به کجا می روی که رشته عمر

به وجود تو آشنا بند است

به کجا می روی تو ای ساقی

مشکن ساغر وفای مرا

به نسیم سحرگاهان مسپار

آنچه گفتی و گفته های مرا

نغمه سر کن دوباره با دل من

که صدای تو ساز غمگین است

ای به قهر از کنار من رقته

آرزوی تو باز شیرین است

بازگرد ای تمام امیدم

بی تو ساز شکسته را مانم

بی تو و آسمان چشمانت

مرغک بال بسته را مانم

دل تو گر که بی من آرام است

در دل من خروش طوفان است

در سکوت نگاه غمگینم

قصه های نگفته پنهان است

بی من آری تو خفته ای آرام

بی تو چشم من است و بیداری

بی توام با تو هر کجا هستی

گر نباشد تو را سر یاری

ای مسافر بیا که از شادی

پر ز گل سازم آشیان تو را

گر بیایی به بوسه می بندم

ای همه هستیم دهان تو را

دختر غم

با من سخن مگو از عشق و از امید

از آرزوهای خوب از روزهای روشن و پاکیزه و سپید

با من سخن مگو از گفتگوی گرم درختان به وقت باد

با من سخن مگو از اشک های شوق از قلبهای شاد

با من سخن مگو از لاله های سرخ از عطر نوبهار

از لای لای و زمزمه نرم جویبار

با من سخن مگو از سبزه های نورس و از عطر پونه ها

گلپونه های وحشی سرشار خاطرات

آن یادهای روشن ایام کودکی

با من سخن مگو از آفتاب روشن فردای زندگی

از بازگشتن قفس و بند بندگی

با من سخن مگوی من دختر غمم

باز پاييز است

باز پاييز است...

باز این دل از غمی دیرینه لبریز است

باز می لرزد به خود سر شاخه های بید سرگردان

باز میریزد فرو بر چهره ام باران

باز رنجورم خداوندا پریشانم

باز می بینم که بی تابانه گریانم

باز پاييز است

باز این دنیا غم انگیز است

باز پاييز است و هنگام جدائیها

باز پاييز است و مرگ آشناییها

هوس درد بی دوا نکنی

بار دیگر دلا خطا نکنی

با جفا پیشگان وفا نکنی

عهد کردی که خون شوی اما

با دل بی صفا صفا نکنی

من خوشم با جنون و رسوایی

گر تو زین عالم جدا نکنی

درد عشقت و مرگ درمانش

هوس درد بی دوا نکنی

رفتم از کوی آشناییها

تا به نیرنگم آشنا نکنی

خاک میخانه ها شو ای غافل

تا که بر عالم اعتنا نکنی

تا سحر می توان دمی آسود

گر تو ای دل خدا خدا نکنی

ای که در سینه ام قرارت نیست

مشت خود را دوباره وا نکنی

پروانه

پروانه ای از عشق و ناکامی نشانه

ای یادگار عاشقی در این زمانه

در شعله می سوزد پرت پروا نداری

پروای جان در حسرت فردا نداری

سوا مکن جان در بهای آشنایی

دیگر ندارد آشنایی ها بهایی

پروانه این دل ها دگر درد آشنا نیست

در بزم مستان هم دگر شور و صفا نیست

پروانه دیگر باده ها مستی ندارد

جز اشک حسرت ساغر هستی ندارد

پروا کن از آتش که میسوزد پرت را

یک دم نسیمی می برد خاکسترت را

پروانه آن شمع امید شام تارت

آخر سحر گه می شود شمع فرارت

خمار می غشق

نمی گویی ولی از چشم گویای تو می خوانم

نمی خواهی شوم آگه ولی راز تو می دانم

تو دیگر نیستی آرام جان بیقرار من

نمی سوزد دلت را ذره ای دیگر شرار من

وجودی چون گل خامی بگو با من شرارت کو ؟

سراپا همچو پاییزی نسیم نوبهارت کو ؟

نمی خوانم ز چشمانت دگر آن شور و مستی را

نمی خواند لبت در گوش من افسون هستی را

چرا دیگر نمی ریزی به پاس الفت دیرین

به مینای لبان من شراب بوسه شیرین

نمی تابی دگر چون شمع روشن بر شب تارم

نمی بینی نمی دانی من دیوانه بیدارم

نوایم بر نمی خیزد بسان چنگ خاموشم

گلی پژمرده بر شاخم چو از خاطر فراموشم

بگو با من اگر یاد آورم آن آشنایی را

چه سان باور کنم ای نازنین من جدایی را...

رشته ی زندگی

از من ای هستی من دور مشو

می من مستی من دور مشو

رشته عمر منی جان منی

عشق من دین من ایمان منی

تار و پود دل بیمار تویی

خواب و بیداری و پندار تویی

نقش بستی به وجودم با خون

کی روی از دل رسوا بیرون

دل بریدم ز همه خلق جهان

به تو پیوسته ام ای مایه جان

دل تو از چه حقیقت بین نیست

به خدا رسم محبت این نیست

گر چه هم چون خم می در جوشم

خون دل می خورم و خاموشم

تو منی من توام ای مایه ناز

ما و من نیست به درگاه نیاز

نور خورشیدی و من اشگ شبنم

تا بتابی به تنم جان به لبم

نیستی لیک به همراه منی

قطره اشک منی آه منی

من در این عشق صفا می بینم

در دلم نور خدا می بینم

پس مرا یکه و تنها مگذار

مست و افتاده و از پا مگذار

رشته مهر تو شد زنجیرم

گر جدا از تو شوم میمیرم

پونه وحشی

پر از اندوهم و مست از می ناب

بیا تا با تو راز دل بگویم

به اشک دیدگان زنگ درون را

چو موج از سینه ساحل بشویم

بیا ای آرزوی من که امشب

شوم از بوده و نابوده غافل

بیا  سنگ صبور من که غم ها

کشیده سر برون از خانه دل

من امشب فارغم از هستی خویش

که هستی هم به جز این یک دو دم نیست

شبی با شور و مستی بگذراندن

تو میدانی که این از عمر کم نیست

اگر امشب به کام دل بمیرم

چه بهتر گر نپایم دیر گاهی

مرا این آرزو ماندست در دل

که باشم برلب هستی چو آهی

بنازم قدرت می را که یکدم

ربود از سینه یاد بی و فایی

منم چون پونه های وحشی دشت

که می میرند هنگام جدائی

عشق و مهر

در آسمان خیالم به جز تو مهری نیست

                                                         به جز جمال توام دل افروز چهری نیست

تورا به عشق خریدم مرا به مهر بدار

                                                      که یادگار جهان غیر عشق و مهری نیست

سوال تو...؟

کارم اینست که شب ها به خیال تو بگریم

گاهی از رنج خود و گه ز ملال تو بگریم

قطره ی اشک تو را دیدم و در گریه نشستم

چه صفاییست که با اشک زلال تو بگریم

باید از این همه غم سر به بیابان بگذارم

تا به حال دل دیوانه و حال تو بگریم

چه کنم ؟ غیر خیالی نبود دیدن رویت

چاره آنست که هر شب به خیال تو بگریم

دوش گفتی: مگر از عشق من این گونه ملولی

وای از این درد که باید به سوال تو بگریم

مرغ طوفان

اگر آن عاشق دیرینه باشی

هنوزت می پرستم با دل و جان

تو را می خواهم اما چون گذشته

سراپا آتش و پابند پیمان

به پایت نقد جان می ریزم ای دوست

اگر چشمان گویایت بخواهد

به روی سینه ات می میرم از شوق

اگر عشق و تمنایت بخواهد

اگر چشم دلت باشد به سویم

چه غم گردیده بر رویم ندوزی

بر این آتش مزن دامن چو طفلان

مبادا آشیانم را بسوزی

مرا از کف مده آسان که هرگز

نیابی در دلی شور و شرارم

لب من بوس و از پیمانه بگذر

چو غیر از نام تو بر لب ندارم

مرا در خشکی محنت میانداز

برای گفته های پوچ مردم

منم آن ماهی افتاده در دام

چو لغزیدم به دریا می شوم گم

اگر در بند داری مرغ طوفان

دلش را با محبت ها نگهدار

وگر رام تو شد این مرغ وحشی

پرش مشکن دل و جانش میازار

مشو غافل که این عمر گریزان

امید جان من جز یک نفس نیست

به پای مرغ وحشی بند دل بند

وگرنه پایبند او قفس نیست

تو را من به قدر خدا دوست دارم

تو را چون نسیم صبا دوست دارم

تو را چون حدیث وفا دوست دارم

چو حل گشته ام در وجود تو با خون

تو را از من و ما جدا دوست دارم

دلم را کسی جز توکی  می شناسد

تو را ای به درد آشنا دوست دارم

چو بیمار جان بر لبم از جدائی

گل بوسه را چون دوا دوست دارم

بلای وجودی مرا مبتلا کن

ز هستی گذشتم بلا را دوست دارم

مگیر از سرم سایه شهپرت را

تو را هم چو فرهما دوست دارم

به شبهای تاریک و تلخ جدایی

خیال تو را چون دعا دوست دارم

قسم بر دو چشمان غم ریز مستت

تو را چون خدا دوست دارم

شهرزاد قصه گو

مرا در سینه پنهان کن

رهم ده در دل پر مهر و احساست

مرا مگذار تنها ای دلیل راه امیدم

بهشتم آسمانم شعر جاویدم

مرا مگذار تا زنجیری زندان غم باشم

برایت قصه ها خوانم

به پایت شعرها ریزم

مرا بگذار تا مستانه در پای تو آویزم

مرا در دیده پنهان کن

که شبها تا سحر رویای آن چشم سیه گردم

مرا مگذار تا دور از تو ای هستی تبه گردم

زپایم بند دل مگشا

مرا بگذار تا کاخی برایت از وفا سازم

تو را از آرزوهایت جدا سازم

تو را با کعبه دل آشنا سازم

بیا با من بیا تا در میان موج دریاها

میان گردباد سخت صحراها

کنار برکه های غرق نیلوفر

تهی از یاد فرداها

زجام چشم های تو

می ناب نگه نوشم

منم آن مرغک وحشی

قفس مگشا

ز پایم بند دل را بر مدار ای آشنای من

مرا بگذار تا عمری اسیر آرزو باشم

سراپا گفتگو باشم

شه من شهرزاد قصه گو باشم

مران از سینه یادم را

مرا از کف مده آسان

منه امید جاویدم

به لوح عشق من پایان...

فضای عشق

راستی ای مهربان من چرا

روز و شب در جان و دل جا کرده ای

از میان کاخ ها بگذشته ای

از چه یک ویرانه پیدا کرده ای

از چه مروارید مهر خویش را

جای در صندوق جانم داده ای

ای خدای عشق پیشانی چرا

روی مهر قلب من بنهاده ای

پرتو چشم تو چون رنگین کمان

آسمان جان من آذین کند

غزل تازه تر

می رسد بر گوش من یک دم صدایی تازه تر

می شود با من غریبی آشنایی تازه تر

می سرایم بی قراری های دلها را ولی

با غزل هایی ترو با محتوایی تازه تر

سنگ غم بر شیشه ها با یک خبر در می زند

انعکاسی داشت در هر ماجرایی تازه تر

تکه ای از ابر تنهایی شبهایم چکید

بعد آن تکرار مبهم در هوایی تازه تر

صبح دیگر می رسد تقویم ماه و هفته ها

عصر یک پاییز غمگین با دعایی تازه تر

وقت رفتن بود آدمها غزل ها منتظر

چتر زردی روی سر با برف هایی تازه تر

برنگشت

رفت و چشمم را برایش خانه کردم برنگشت

بس دعاها از دل دیوانه کردم برنگشت

شب شنیدم زاهدی می گفت او افسانه بود

در وفایش خویش را افسانه کردم برنگشت

زلف هایم را که روزی می ربود از او قرار

تا سحرگاهان برایش شانه کردم برنگشت

تا در آن غربت نسوزد از غم بی همدمی

تا رو پودم را بر او پروانه کردم برنگشت

این من مسجد نشین عاشق سجاده را

مدتی هم ساکن میخانه کردم برنگشت

تا بداند در ره او با کسانم کار نیست

خویش را با دیگران بیگانه کردم برنگشت

عاقبت هم در امید این که برمی گردد او

عالمی را از غمش دیوانه کردم برنگشت...

شبنم اشک

دل دیوانه دیشب عالمی داشت

جدا از آن چشم غمگینت غمی داشت

شبی بود و شرابی بود و حالی

به داغ سینه سوزت مرهمی داشت

حریمی بود و ساغر پر می ناب

در آن خاموشی شب محرمی داشت

چنان شد بی خبر از عالم جان

کز این عمر گران گویی دمی داشت

نبودش شکوه از بی همزبانی

خدا را شکر دیشب همدمی داشت

صفای این غم دیرین بنازم

که با دل رشته های محکمی داشت

سحر چشم هما چون غنچه گل

هنوز از شبنم اشکی نمی داشت .

تقدیم به ستاره ی همیشه غایب قلبم

سالگرد عشق

بیا یک شب که برفی سخت می بارد

سپیدی تا افق ها می رود همراه تاریکی

خدا از لطف می پوشد تن لخت درختان را

میان جامه ای دیبا سپید و دلکش و زیبا

و دنیا بر تن خود می کشد رخت عروسان را

من و تو در کنار هم جدا از شهر و از غوغای انسانها

بری از رنج و حرمانها

بنوشیم از لبان هم شراب بوسه شیرین

زبان دیده بگشاییم و در دنیای خاموشی

برای سال دیگر توشه گیریم از نگاه هم

بیا یک شب که برفی سخت می بارد

دوباره چون دو آهوی بیابانی

شبی را تا سحرگاهان

به کنج خلوتی گرم از وجود هم

به پا سازیم جشن سالگرد عشق دیرین را...

شراب بوسه

ز شراب بوسه های تو هنوز مست مستم

تو ببین چقدر مستم که سبوی می شکستم

چو لبان بوسه خواهت اثر شراب دارد

دل اگر به می ببندم به خدا که پست پستم

پس از این کسی نبیند به کفم پیاله می

دگرم به می چی حاجت چو گرفته تو هستم

به خدا که جان مایی مرو از تنم تو ای جان

که زبود توست بودم که زهست توست هستم

بنگر ز فرط مستی ره خانه را ندانم

تو بیا بگیر دستم که دگر ز پا نشستم

به کف صبا میفشان سر زلف شام رنگت

که به تار تار مویت همه عمر خویش بستم

مکنم تو منع زاهد پس از این ز می پرستی

نگهش می و لبش می چه کنم که می پرستم 

ای هر چه هست از تو

بی چشم گویایت محزون و خاموشم

گویی ز خاطرها دیگر فراموشم

هر جا جدا از من می میزنی هر شب

یک دم به یاد آور لبهای می نوشم

عاشق تر از اینم هرگز نخواهی دید

برده است عشق از سر هم عقل و هم هوشم

شهرست و غوغای گلپونه های من

ای هر چه هست از تو من بی تو خاموشم

قلبی که دور از تو غم می خورد هر شب

دردی است بر جانم باریست بر دوشم

مهتاب شبهای بزم رفیقانم

دور از تو من هر شب با غم هم آغوشم

Not for me, Not for you

Days meet

and leave

do not stop for any one

not for me

not for you

there is no news of staying

days meet and leave

you,d better to go , too don,t remain

some as the days , leave...

نه برای من و نه برای تو

روزها می آیند

و می روند

برای هیچ کس نمی ایستند

نه برای من

نه برای تو

از ماندن خبری نیست

روزها می آیند و می روند

تو هم برو نمان

درست مثل روزها برو...